ग्लोबल गडचिरोली न्यूज,
“आपण खरंच सुशिक्षित आहोत का… की फक्त पदव्या मिळवलेल्या आहोत?” आजच्या आधुनिक युगात आपण स्वतःला प्रगत, सुशिक्षित आणि जागरूक समाज म्हणवतो. विज्ञान, तंत्रज्ञान आणि शिक्षणाच्या क्षेत्रात आपण मोठी झेप घेतली आहे. मोबाईल, इंटरनेट, कृत्रिम बुद्धिमत्ता — सगळं आपल्या हातात आहे. पण या प्रगतीच्या झगमगाटामागे एक कडू वास्तव अजूनही दडलेलं आहे — अंधश्रद्धा आणि भोंदू बाबांचे वाढत चाललेले साम्राज्य.हा प्रश्न केवळ धर्माचा नाही, तर विचारसरणीचा आहे.मी एक हिंदू स्त्री आहे. मला श्री राम आणि श्रीकृष्ण यांच्यावर पूर्ण श्रद्धा आहे. मी पूजा, व्रत, परंपरा मनापासून पाळते. पण माझी श्रद्धा ही स्वतःच्या अंतर्मनाशी जोडलेली आहे, कोणत्याही व्यक्तीवर आंधळेपणाने ठेवलेली नाही.धर्म आपल्याला सत्य, संयम, कर्तव्य आणि नैतिकता शिकवतो. पण जेव्हा धर्माच्या नावाखाली लोक स्वतःचा स्वार्थ साधतात, तेव्हा तो धर्म राहत नाही — तो व्यापार बनतो.
आज समाजात काही लोक स्वतःला “गुरु”, “बाबा”, “संत” म्हणवून घेतात. ते लोकांच्या भावनांशी खेळतात, विशेषतः महिलांच्या श्रद्धेचा गैरफायदा घेतात. आसाराम बापू, गुरमीत राम रहीम सिंह,कॅप्टन आशोक खरात यांसारख्या प्रकरणांनी हे स्पष्ट दाखवून दिलं आहे की, अंधविश्वास किती धोकादायक ठरू शकतो. अशा घटना फक्त बातम्या नसतात — त्या समाजाच्या विवेकबुद्धीवरचा प्रश्नचिन्ह असतात.महिलांसाठी हा विषय अधिक संवेदनशील आहे. कारण अनेकदा अशा भोंदू लोकांचे पहिले लक्ष्य महिलाच असतात — त्यांच्या भावनांवर, विश्वासावर आणि कधी कधी त्यांच्या अडचणींवरही ते नियंत्रण मिळवतात.
“बाबा” हा शब्द माझ्यासाठी फक्त माझ्या जन्मदात्या वडिलांसाठी आहे. त्यात प्रेम, संरक्षण आणि निःस्वार्थ भावना आहे. पण आज हा शब्द काही लोकांनी इतका विकृत केला आहे की, त्यामागे भीती, फसवणूक आणि शोषण लपलेलं दिसतं.
आपण एक गंभीर प्रश्न स्वतःला विचारायला हवा —
आपण शिक्षण घेतोय, पण विचार करतोय का?
आज अनेक महिला उच्चशिक्षित आहेत, मोठ्या पदांवर आहेत, आर्थिकदृष्ट्या सक्षम आहेत. तरीही काही वेळा त्या अशा भोंदू लोकांच्या जाळ्यात अडकतात. हे केवळ अज्ञानामुळे नाही, तर भावनिक कमकुवतपणा, भीती आणि सामाजिक दबावामुळेही घडतं.
इथेच शिक्षणाची खरी परीक्षा आहे.
सावित्रीबाई फुले यांनी महिलांना शिक्षणाचा हक्क मिळवून देण्यासाठी प्रचंड संघर्ष केला. त्यांना विश्वास होता की शिक्षण महिलांना स्वतंत्र विचार करण्याची ताकद देईल. त्या स्वतःच्या हक्कांसाठी उभ्या राहतील, अन्यायाला विरोध करतील.पण आज जर आपण पुन्हा अंधश्रद्धेच्या मागे धावत असू, तर आपण त्यांच्या स्वप्नांपासून दूर जात नाही का?
सर्वात दुर्दैवी गोष्ट म्हणजे —जेव्हा समाजात उच्च पदावर असलेल्या, जबाबदारी असलेल्या महिलाही अशा भोंदू लोकांसमोर नतमस्तक होतात, तेव्हा सामान्य महिलांमध्ये चुकीचा संदेश जातो.“जर त्या मानतात, तर आपणही मानायला हवं” — अशी मानसिकता तयार होते.यामुळे केवळ अंधश्रद्धा वाढत नाही, तर खऱ्या पीडित महिलांच्या आवाजावरही परिणाम होतो. जेव्हा खरोखर एखाद्या महिलेसोबत अन्याय होतो, तेव्हा समाजाचा विश्वास डळमळीत होतो.म्हणूनच आज सर्वात जास्त गरज आहे ती जागरूकतेची आणि धैर्याची.
महिलांनी आता स्वतःला प्रश्न विचारायला हवा —
मी कोणावर विश्वास ठेवतेय आणि का?
माझा निर्णय माझा आहे का, की कोणाच्या प्रभावाखाली घेतला आहे?
माझ्या समस्येचं उत्तर खरोखर इथेच आहे का?
अशा प्रश्नांची उत्तरं मिळाली, तर अंधश्रद्धेचं जाळं आपोआप तुटायला लागेल.
जेव्हा कुठे अशा भोंदू बाबांचा उदय होतो, तेव्हा सर्वप्रथम महिलांनीच त्याला विरोध केला पाहिजे.
शोषण होण्याची वाट पाहण्याऐवजी, त्याला सुरुवातीलाच थांबवलं पाहिजे.समाज बदलण्यासाठी मोठ्या क्रांतीची गरज नसते —
एका ठाम “नाही” ची गरज असते.
महिला म्हणून आपली खरी प्रगती तेव्हाच होईल —
जेव्हा आपण भीती, अंधश्रद्धा आणि दबाव यांना न जुमानता
स्वतःच्या बुद्धीने, आत्मविश्वासाने आणि स्वाभिमानाने निर्णय घेऊ.आपण आपल्या पुढच्या पिढीसाठी कोणता समाज तयार करतोय, हा विचार करणेही तितकंच महत्त्वाचं आहे. जर आपण आजही अंधश्रद्धेला खतपाणी घालत राहिलो, तर उद्याची पिढीही त्याच अंधारात अडकून राहील.
पण जर आपण आज जागे झालो —
तर उद्याचा समाज अधिक विचारशील, सुरक्षित आणि सन्मानजनक असेल.
शेवटी एकच —
श्रद्धा ठेवा, पण विवेक हरवू नका.
धर्म पाळा, पण अंधानुकरण करू नका.
तेव्हाच आपण अभिमानाने म्हणू शकू —
“हो, आम्ही सुशिक्षित आहोत… आणि खऱ्या अर्थाने स्वतंत्र आहोत.”
